زرد و نارنجــــــــی؛

                                   عاشق پاییــــــز ســـت...

                                                                  درخــــــت خرمالـــــــــــــــو

  مجید آذردشتی

هیچ کس شعر مـــــرا نخواهــــد خوانـــد...

تنهای تنها در اتاق تاریک خود

خودکار بیکم را

بر کاغذ زیبای سر رسیدم می لغزانم...

اما سرمای اتاق؛

انگشتانم را از لمس بیشتر خودکار محروم می کنــــد...

نگاهم به گرد سوز گوشه ی اتاق می افتـــد

او هم خاموش شده ...

افسوس...

نه نفتی مانده و نه سفره ای..!

آن را به رایگان

به هم سَران خویش داده اند!!!

* من سردم است ، من سردم است... *

یاد فروغ بخیر...!!!

دستانم را ها می کنم ؛ خودکار را بر می دارم

اما انگار واژگانم یخ زده اند؛

احساسم مانند سربازی فراری

از پادگان قلبم گریخته و

ذوقم ته کشیده است...

خود را در پتو می پیچانم

هنوز نا آرامم...

این جملات را می نویسم

و یقین دارم که ؛

هیچ کس شعر مرا نخواهد خواند...

  مجید آذردشتی